Archief

De kunst van het genieten

“Papa, mag ik jouw tent lenen als we op fietskamp gaan met mijn klas?” Oei, dacht ik bij mijzelf, dat gaat pijn doen…

Papa kocht zijn tent zo’n 20 jaar geleden en is er altijd heel zuinig op geweest; hij is nog vrijwel nieuw en compleet. En nu zouden er zomaar eventjes twee toekomstige brugpiepers in logeren… “OK”, kwam er met enige aarzeling uit zijn mond, “maar dan gaan we wel oefenen met op-zetten en afbreken.” Omdat ik ook mee op fietskamp zou gaan, moest ik mee om het straks op kamp in goede banen te leiden. En omdat de jongste spruit niet alleen thuis mocht blijven, werd het uiteindelijk een gezinsactiviteit. Eigenlijk hadden de kinderen en ik daar niet zoveel zin in, maar ja, anders ging de tent niet mee. En zo gebeurde het dat we de dag na Hemelvaart in de late middag met z’n viertjes naar een plekje fietsten om de tent op te zetten.

Terwijl mijn man instructies gaf, gingen we met z’n allen aan de slag. In korte tijd was de tent opgebouwd. En daar stond die dan, in de zon, in het groen. ’t Leek wel of we echt gingen kamperen. Mijn man en ik keken elkaar aan. “Zullen we hier avondeten? Dan rij ik snel naar huis, maak iets eenvoudigs klaar en breng het in een tas naar hier.” “Ja, dat is een leuk idee! Als jij hier blijft met de kinderen, ga ik gauw een paar stoeltjes en een opklaptafeltje halen.” Op een paadje, vlakbij de tent, hadden de kinderen ondertussen een tennisbal gevonden. “Zullen we samen met de bal spelen terwijl papa weg is?” Als echte vakantiegangers speelden we samen voor onze tent. Toen mijn man met allerlei spullen terugkwam, ging ik het eten thuis klaarmaken.

Daar zaten we dan na enige tijd met z’n allen, gezellig in de natuur te eten op nog geen kilometer afstand van ons huis, heerlijk genietend van deze onverwachte wending. “Het lijkt wel of we in Frankrijk zijn”, zei één van de kinderen. “Ja, eigenlijk hoef je helemaal niet ver van huis te gaan om te genieten en gelukkig te zijn”, antwoordde ik.

Om gelukkig te zijn, hoeven we inderdaad niet kilometers ver te reizen. Om te kunnen genieten van het leven, hoeven we niet allerlei ingewikkelde en dure dingen te doen. Ook dichtbij, in het gewone dagelijkse leven is het te vinden. In de dingen die gedaan moeten worden, in onverwachte dingen die zich voordoen. Soms vraagt het alleen een stukje fantasie en creativiteit. Vaak vraagt het niet meer dan alleen aandachtigheid voor wat ons allemaal gratis gegeven wordt. Maar door alle drukte zien we daar vaak overheen, gaan we er makkelijk aan voorbij. Soms is gewoon een stukje rust nodig om onze verstopte zintuigen weer te openen.

Moge de komende vakantietijd ons die rust schenken. Vakantie komt tenslotte van het Latijnse werkwoord ‘vacare’: leeg maken. Leeg maken om te vullen met aandachtigheid, dankbaarheid en nieuwe energie, om zo het beste van onszelf aan elkaar te schenken en het leven daadwerkelijk tot een Godsgeschenk te maken.

Pastor Petra Versnel